Latarnia została wykonana z żelaznej blachy, uformowanej w prostą, geometryczną bryłę o kształcie prostopadłościanu. Jej konstrukcja miała charakter użytkowy, służyła do ochrony źródła światła przed wiatrem oraz uszkodzeniami mechanicznymi. W dolnej partii podstawy, na dwóch przeciwległych ścianach, rozmieszczono po osiem okrągłych otworów wentylacyjnych. Otwory te umożliwiały dopływ powietrza do płomienia, zapewniając jego stabilne spalanie niezależnie od warunków zewnętrznych.
W górnej części korpusu umieszczono obejmę wykonaną z płaskownika. Do niej przymocowano dwa nity, z których wyprowadzono druty o średnicy około 3 mm. Elementy te, rozlokowane symetrycznie względem otworów wentylacyjnych u podstawy pełniły funkcję stojaka stabilizującego latarnię podczas użytkowania w terenie.
Obejma została dodatkowo wyposażona w uchwyt wykonany z mosiężnej blaszki o długości około 3,3 cm. Uchwyt ten został odpowiednio wyprofilowany poprzez podwinięcie dolnej krawędzi, co zwiększało jego wytrzymałość i ergonomię. Z uchwytem połączony był metalowy drut wygięty w kształt litery „L”, zakończony tulejką osadzoną w drewnianej rączce o długości około 9,5 cm. Zastosowanie drewna chroniło użytkownika przed nagrzewającymi się elementami metalowymi i umożliwiało bezpieczne przenoszenie latarni.
W górnej części obiektu znajduje się otwierany kominek w formie walca zamkniętego od góry, osadzonego na kwadratowej blasze. Kominek ma wysokość około 3,6 cm oraz średnicę mieszczącą się w przedziale 5,7–6,1 cm. Jego częściowo ażurowa konstrukcja umożliwiała skuteczne odprowadzanie dymu oraz nadmiaru ciepła, jednocześnie zabezpieczając płomień przed zgaśnięciem.
Latarnie tego typu były używane szczególnie podczas przemieszczania się po ciemnym i nieznanym terenie, gdzie w przeciwnym wypadku mogło grozić niebezpieczeństwo. Pierwotnie wykorzystywane były jako oświetlenie alpinistyczne podczas górskich ekspedycji na bardziej wymagających szlakach, gdzie każdy fałszywy krok mógł oznaczać śmierć. Była ona zasilana zarówno olejem, jak i świecami. Jednocześnie obiekt posiadał specjalny uchwyt umożliwiający zamocowanie latarni na lufie karabinu. W trakcie marszów wojskowych w kolumnie pierwsza oraz ostatnia osoba w szeregu wyposażone były w tego rodzaju źródła światła. Rozwiązanie to miało na celu zapewnienie widoczności oraz utrzymanie porządku marszu po zmroku. Fakt ten świadczy o adaptacyjnym charakterze przedmiotu – w warunkach wojennych często korzystano z prowizorycznych elementów wyposażenia, którym nadawano nowe funkcje i wykorzystywano je w zmodyfikowany sposób, zależnie od aktualnych potrzeb.
Bibliografia: https://www.ah.org.ua/svechnoj-foner
Oprac. Bartosz Madej
